Aan het begin van de Diestsestraat in Leuven speelt een jongen van een jaar of tien een toonvaste ‘Rudolph The Rednose Reindeer’ op zijn trompet. De meeste voorbijgangers hebben het te druk om hem op te merken. Het is bijna kerstmis en dat betekent dat de jacht op cadeautjes weer geopend is.

Toen Maria – onder het goedkeurend oog van Jozef, een ezel en een os – beviel van het kindje Jezus, had ze zich waarschijnlijk nooit kunnen inbeelden hoe uitgebreid en feestelijk de geboorte van haar zoon gevierd zou worden. Het  kerstfeest staat weer voor de deur en dat brengt kerstliedjes, tafelen tot middernacht en kerstcadeautjes uitwisselen onder een gezellig versierde spar met zich mee.

Bij kerst hoort ook sneeuw, wordt ons door de marketingindustrie toegefluisterd. Dit jaar valt er echter alleen natte sneeuw uit de hemel. Gelukkig zorgde men overal in de Belgische steden voor een overdaad aan kerstlichtjes en kerstslingers zodat men toch een beetje in de kerstsfeer kan komen. En ook al komt al die pracht en praal pas echt tot zijn recht wanneer het donker is, toch is het ophangen van de eerste kerstverlichting vaak het startschot voor de eerste kerstinkopen.

Onderzoek & Strategie

Hoewel het elk jaar moet gebeuren, is het altijd weer even wennen aan de drukte, de lange rijen en de subtiele duwtjes en kuchjes van voorbijgangers die even willen passeren. Kerstwinkelen vraagt dan ook om een strategie. De overvolle gangpaden waar steevast iemand met zijn kinderwagen wil door manoeuvreren of de kassa’s waar resoluut iemand de geïmpliceerde ‘men steekt niet voor’- regel aan zijn laars lapt, vragen om een actieplan.

De grote winkelstraten vermijden zou zo een regel kunnen zijn, maar daar is jammer genoeg geen ontsnappen aan. En zo ondergaat de shopper zijn lot, door van de ene grote winkelketen naar de andere te trekken op zoek naar dat ene perfecte cadeau.

Er staat de kerstshopper dan ook heel wat werk voor de boeg. Uit onderzoek van het dienstenbedrijf Deloitte blijkt dat we, ondanks die verdomde crisis, per gezin 574 euro zullen spenderen aan de eindejaarsfeesten. Misschien dat u liever voor minder gaat en verwijst naar een ander onderzoek van Virginia Tech en de Universiteit van Michigan, dat zegt dat volwassenen bij voorkeur slechts een enkel cadeau krijgen in plaats van een hele berg cadeautjes.

Small Chiwawa

Voor het kerstshoppen eerst nog een koffie om de batterijen op te laden. Ik waag mij aan een Small Chiwawa: een koffie met chocoladen Maltesers (en dat is vrij letterlijk te nemen) en een hoge toren slagroom. Met de koffie in de hand ga ik richting winkelstraten. De drukte valt op het eerste gezicht al bij al nog mee.

De winkels hebben zich dan ook goed voorbereid op de drukste periode van het jaar. De meesten zetten voor de gelegenheid meerdere kassa’s in waarachter de verkoopsters druk in de weer zijn om de lange wachtrijen binnen de perken te houden. Georganiseerde chaos noemen ze dat. En om al die cadeautjes van een mooi omhulsel en een strikje te voorzien, werd zelfs een nieuwe functie gecreëerd: de inpakker.

Dat doen Sofia en Anaïs, twee jonge vrouwen die niet op hun mond gevallen zijn. Ze pakken cadeautjes in voor klanten in ruil voor een kleine, vrijblijvende vergoeding. “We zamelen geld in voor ons kamp in Polen, waar we een week op een ecoboerderij gaan werken”, legt Anaïs uit. Ze zijn lid van la 2ième Louvain, een Franstalige jeugdbeweging uit Heverlee.

Vinden ze het ook leuk om te doen? “Het is lang en vermoeiend werk,” vertelt Anaïs, “…maar we zitten tenminste warm binnen”, vult Sofia aan. “We verkopen deze week nog wafels in de stad, maar daar kijken we een beetje tegenop”. Nog een laatste vraag aan de dames: wat is een ecoboerderij eigenlijk? “Euh… een boerderij waar ze ecologisch omgaan met dieren?”

Weggeefwinkel

Op zoek naar een origineel cadeau verlaat ik de drukte van de winkelstraten en steek de Dijle over, richting de weggeefwinkel van Jan. Het concept van zijn geïmproviseerd winkeltje is uniek in België. Je komt binnen, kiest een cadeau en wandelt er gratis mee naar buiten. En dat kan je drie zaterdagen lang. Dat hij daar zijn vrije tijd voor moet opofferen vindt hij geen probleem. “Ik krijg daar zoveel voldoening van. Iedereen gaat hier goed gezind naar buiten”, vertelt een enthousiaste Jan.

De man glundert wanneer hij zijn winkeltje overschouwt. Hij maakt er een punt van voor elke klant even tijd vrij te maken voor een praatje. De twee voorste kamers van zijn klein rijhuisje werden voor de gelegenheid omgebouwd tot winkelruimte.

De doolhof van geïmproviseerde rekken en uitstalkasten bevat een allegaartje aan spullen: van tweedehandskleding tot boeken, van spaarpotten tot art-decoschaaltjes. In de ruimte kunnen amper zeven mensen tegelijk binnen, maar het verschil in sfeer met de winkelstraten is groot. Mensen gaan vriendelijk opzij, rapen iets op wanneer ze het laten vallen en slaan al eens een praatje met onbekenden.

Het zijn uiteindelijk de klanten die het concept in ere houden. “Bijna iedereen die hier komt heeft iets bij, maar het is niet de bedoeling dat je een appel voor een ei ruilt. Het is een ruilsysteem op grote schaal. Sommigen komen bij wijze van spreken met drie dozen toe en nemen niets mee, terwijl anderen dan weer niets meebrengen en drie dozen mee naar huis nemen”. Ook niet alles belandt tussen de andere spulletjes in zijn winkel. “We willen het niveau hoog houden. Daarom werken we ondertussen samen met andere verenigingen om de spulletjes die we hier niet uitstallen toch een goede plaats te kunnen geven”, vertelt Jan nog.

De aandacht voor zijn idee was zo overweldigend dat hij er zelfs aan denkt om verder te doen. “Het is begonnen als hobby en het is nu bijna een job geworden”, zegt hij. “Ik ga alles eerst even laten bezinken, maar de kans is groot dat we na Kerstmis gewoon doorgaan. We hebben hier op drie dagen tijd 600 à 700 mensen over de vloer gehad, dus ik kan het eigenlijk niet maken om te stoppen”.

Luikse wafels

En ja, net op het moment dat je even genoeg hebt van het shoppen, duikt buiten de geur van warme wafels en licht gekarameliseerde suiker op. Guido staat met een klein tafeltje en twee wafelijzers buiten voor de gevel van de ijsjeszaak van zijn vrouw. “Met dit koude weer verkopen wafels heel goed, ja”, vertelt Guido terwijl hij behendig zijn wafelijzers omdraait.

Krijgt hij soms in deze periode van rust en vrede ook te maken met moeilijke klanten? “Wij verkopen enkel Luikse wafels. Sommigen, meestal toeristen, vragen waarom er geen chocolade of slagroom op de wafels zit. Dat wordt eigenlijk enkel bij Brusselse wafels gedaan en dat doen wij dus niet. Luikse wafels met chocolade, dat hoort niet hé”.

Een wafel zonder chocolade dan maar, en de eerste etappe van het kerstfeest zit er weer op. Of misschien bleef u gewoon lekker thuis en schenkt u wat er volgens datzelfde onderzoek van Deloitte bovenaan ieders verlanglijstje prijkt, een goedgevulde enveloppe met geld.

De openingsaflevering van de nieuwe misdaadserie Bron/Broen (The Bridge) belooft een beredeneerde crimi met een diepgaand, meerlagig verhaal. De nieuwe serie heeft de ingrediënten om een succes te worden in Europa, maar weet zich toch niet volledig los te koppelen van zijn typisch Scandinavisch karakter.

Op de Sontbrug die Denmarken en Zweden met elkaar verbindt, wordt het lichaam van een vrouw gevonden. Wanneer het lijk eigenlijk uit twee vrouwen van verschillende nationaliteit blijkt te bestaan, worden zowel de Zweedse als de Deense politie bij de zaak betrokken. De moorden zijn echter nog maar het begin van een reeks gewelddadige gebeurtenissen in de buurt.

De meertalige titel Bron/Broen geeft meteen al een deel van de meerlagigheid van het verhaal prijs. In de serie wordt gespeeld met (schijnbare) tegenstellingen, met voorop de verschillen tussen Zweden en Denen.

De hoofdverhaallijn van de moord wordt verweven met een aantal nevenverhaallijnen, waarbij mensen uit alle lagen van de bevolking aan bod komen. De betekenis van de titel, ‘brug’, geeft al aan dat die verschillende elementen toch verbonden zijn met elkaar of op één of andere manier elkaar de hand zullen moeten reiken.

Zo moeten de twee hoofdpersonages Saga Norén en Martin Rhode tegen wil en dank samenwerken aan het dubbele moordonderzoek. De jonge Zweedse Saga is ambitieus en neemt geen blad voor de mond. Ze is wetenschappelijk en berekend en zou alles doen voor haar onderzoek.

Haar Deense collega Martin is een wat norse man van middelbare leeftijd. Hij zit vastgeroest in de dagelijkse routine van zijn leven. Zijn recente sterilisatie staat symbool voor de lust die hij in al die jaren voor het politiewerk verloren is.

Het Vlaamse publiek is na het recente succes van realistische, rauwe series als Code 37 klaar voor het complexe verhaal van ‘The Bridge’. Toch is deze crimi niet te vergelijken met de huidige Vlaamse misdaadseries.

De reeks combineert de Deense en Zweedse traditie van de Scandinavische crimi die de laatste jaren wereldwijd hoge toppen scheerde. De serie is echter geen boekverfilming zoals ‘Varg Veum’ of ‘Millenium’, wel een originele serie die een nieuw tijdperk binnen het crimi-genre wil inluiden.

De serie blijft wel elementen behouden die eigen zijn aan het Scandinavische Noorden en die dus moeilijk opgepikt worden door de Europese kijker. Het verschil tussen de Deense en de Zweedse taal is te subtiel om altijd goed te kunnen volgen in welk land het verhaal zich op dat moment bevindt. De humor en het speelse karakter van de serie zit hem ook vooral in het uitspelen van de verschillen tussen de Denen en de Zweden. Je voelt de spanning tussen beide kanten wel, maar de meeste (taal)mopjes gaan toch aan de gemiddelde kijker voorbij.

The Bridge is geen serie waar je toevallig voorbij zapt tijdens een ontspannen avondje tv kijken, wel één waarvan je achteraf de DVD-box koopt. De verschillende verhaallijnen die in de eerste aflevering worden aangeraakt, doen je uitkijken naar het vervolg van deze 10-delige reeks. De vraag rest alleen of The Bridge met zijn sterk Scandinavisch karakter uiteindelijk voldoende de brug zal kunnen slaan naar de Vlaamse televisiekijker.

Wie kent er het verhaal van Roodkapje niet? Haar verhaal haalde de wereldpers en beelden over haar verdwijning gingen de wereld rond. Iedereen trekt zich het lot van het mooie, jonge meisje met het karakteristieke rode kapje aan. Bij gebrek aan nieuwe aanwijzingen over haar verdwijning heeft haar familie nu zelf een zoekactie opgestart, in de hoop haar – al dan niet levend – terug te vinden.

Red Roodkapje

Romina Grimbald, de moeder van Roodkapje, is initiatiefneemster en aanvoerster van de pas opgerichte actiegroep ‘Red Roodkapje’. De vrouw is duidelijk aangeslagen door wat er gebeurd is. “De laatste keer dat ik Roodkapje zag was vlak voor ze het bos inging. Elke dag vraag ik me af of ik haar wel alleen het bos in had mogen laten gaan.”

Terwijl ze haar verhaal doet moet ze af en toe pauzeren om haar tranen te bedwingen. “Ik hoop mijn dochter zo snel mogelijk terug te vinden, het verdriet om haar gemis maakt mij kapot.”

Ik ontmoet haar moeder bij het huis waar ze samen met Roodkapje woont. Het meisje vertrok daar op de dag van haar verdwijning naar haar grootmoeder, Wilhelma Grimbald, aan de andere kant van het bos.

Romina is net de laatste voorbereidingen aan het treffen voor de zoekactie later op de dag. Ze woont in een klein, maar gezellig huisje, net voldoende voor een alleenstaande moeder en haar dochter.

De woonkamer werd omgevormd tot het hoofdkwartier van de actiegroep. Verspreid over verschillende stoelen en tafels liggen posters met een foto van het meisje, waarboven in grote, zwarte drukletters het woord ‘VERMIST’ prijkt.

Ze leidt me verder naar de keuken, waar de tafel dienst doet als drager voor een gigantische uitgetekende kaart van het bos dat op enkele honderden meters van haar huis ligt. “Gekregen van de boswachter” zegt ze met een hese fluisterstem, terwijl ze voor mij en voor haarzelf een kop koffie inschenkt. Haar rooddoorlopen ogen en afgepeigerde gelaatstrekken verraden dat ze in dagen geen oog meer dicht gedaan heeft.

Elke centimeter telt

Steeds meer familieleden en vrienden stromen toe om deel te nemen aan de zoekactie die de moeder van Roodkapje op poten heeft gezet. Op het afgesproken uur staan ze met een honderdtal samengetroept voor haar huis. Samen zullen ze de komende uren elke centimeter van het bos waar het meisje verdween uitkammen.

Het is nog even wachten op een korte, vertederende speech van Romina, waarbij ze alle aanwezigen van harte bedankt. Met het daarop volgende startsignaal trekt de in fluovestjes gehesen massa richting bos, op zoek naar Roodkapje.

De aanwezigen vertellen niets dan goed over het verdwenen meisje. Vooraan lopen twee tantes van Roodkapje. “Roodkapje is zo een braaf kind. Dat dit nu net haar moet overkomen is te zot voor woorden.” “Ik brand elke dag een kaarsje voor haar”, valt de andere tante haar in de rede.

Ook de buurvrouw van Roodkapje is samen met haar gezin van 7 kinderen afgezakt naar het bos. “Ik mag er niet aan denken dat dit een van mijn jongens zou overkomen. Daarom blijven we met z’n allen Romina steunen.” Iets later, na anderhalf uur vruchteloos zoeken, nuanceert een klasgenootje dat ergens helemaal achteraan de groep bengelt dat beeld toch een beetje: “Roodkapje was een buitenbeentje. Mensen vonden haar vreemd omdat ze altijd hetzelfde rode kapje droeg.”

Moedeloos

Al snel valt op hoe elke centimeter bos op elkaar begint te lijken wanneer we dieper het bos ingaan. De boswachter van het domein loopt op kop en leidt de massa in de juiste richting. Na tien minuten verlaten we het aangelegde pad, dat heeft Roodkapje naar alle waarschijnlijkheid ook gedaan. Het was boswachter Rudy Van Daelen die Roodkapje voor het laatst gezien zou hebben, niet zo heel ver weg van het punt waar we nu passeren.

Hij zag hier op de dag van haar verdwijning ook niet veel verder de Grote Boze Wolf rondhangen, de hoofdverdachte in de zaak. Als dit het geval is, dan voorspelt dat volgens de boswachter niet veel goeds voor het meisje. “De Grote Boze Wolf heeft al meerdere slachtoffers gemaakt, maar dat hij ook grote kinderen en volwassenen zou aanvallen had ik niet gedacht. Ik hoop dat ze van dat lot gespaard gebleven is!”

Opvallende aanwezige bij de zoekactie is de jager die beweert het meisje nog gezien en zelfs gered te hebben uit handen van de Grote Boze Wolf. Hij heeft niet veel nodig om zijn verhaal te doen: “Toen ik die bewuste zondag het huisje van Wilhelma passeerde, merkte ik meteen dat er iets niet klopte. Bij het binnengaan had ik direct door wat er aan de hand was. Ik heb toen de buik van de Grote Boze Wolf opgesneden en zo Roodkapje en haar oma bevrijd.”

Enkele omstaanders die meeluisterden beginnen verontwaardigd te fluisteren. Eén aanwezige komt hem na de zoektocht feliciteren en de hand schudden. Waar het tweetal nu zou zijn kan hij echter niet zeggen. “Ik heb hen zien vertrekken richting Wachtebeke. Wilhelma zal waarschijnlijk verdwaald zijn en het meisje zal haar zieke oma niet alleen willen laten.” Ook van de Wolf ontbreekt voorlopig nog elk spoor.

De avond valt. De prachtige herfstbomen van daarnet lijken vervangen door gigantische, zwarte obstakels. Ik krijg koude rillingen over mijn rug bij de gedachte dat ik hier een nacht zou moeten doorbrengen. De aanwezigen druipen in bosjes af. Roodkapje is vanaf nu officieel 16 dagen vermist. “Morgen meer geluk”, zegt Romina en nadat de laatste zoekers vertrokken zijn, trekt ze de deur van haar huisje moedeloos achter zich dicht.

Het Belgische stripicoon Kuifje – of moeten we TinTin zeggen? – maakte vorige week zijn opwachting op het witte doek. Niemand minder dan Steven Spielberg zag een Hollywoodproductie in de populaire Kuifjestrips van de hand van Hergé. Het geheim van de Eenhoorn, De Krab met de Gulden Scharen en De schat van Scharlaken Rackham werden samengebald tot één groot avonturenverhaal. Een blockbuster pur sang, gedragen door de indrukwekkende graphics van Peter Jackson.

Het verhaal vangt aan op een Brusselse vlooienmarkt, waar Kuifje zijn oog laat vallen op een schaalmodel van de Eenhoorn. Het schip blijkt een erfstuk te zijn van de bloedlijn van kapitein Haddock. Maar er zijn kapers op de kust. De Russische zakenman Sakharine heeft ook zijn zinnen op de maquette gezet. Het begin van een spannend, wereldwijd kat- en muisspel.

Ondanks de titel is het vooral Bobbie die de show steelt. De trouwe foxterriër heeft oog voor het kleinste detail en heeft geen geweer nodig om het gevaar te trotseren.

Kapitein Haddock wordt dan weer op een rauwe, volwassen manier voorgesteld als een aan lager wal geraakte dronkenlap, wat gerelativeerd wordt door de nodige dosis humor. Kuifje en Haddock worden uitgespeeld als elkaars tegenpolen, die zich soms als een kibbelend getrouwd koppel gedragen.

Het komische duo Janssen en Janssens krijgt uitzonderlijk veel aandacht in de film, met een plottwist die speciaal voor hen gecreëerd lijkt.

De diepgang van de personages is echter heel gering en er komen maar weinig intriges voor naast de hoofdverhaallijn. Ook de typering van de andere personages, zoals de flamboyante Bianca Castafiore, blijft eerder stereotiep.

De film zuigt je wel volledig mee in het avontuur. Het verhaal heeft een goed ritme en je hebt niet het gevoel dat je naar de vaste formule van een detectiveverhaal kijkt.

Het verhaal is een onvervalste actiefilm, maar dan ook eentje waarin alles mogelijk is. Het gedigitaliseerde medium leende zich dan ook beter voor het verhaal dan een gewone film. Spielberg koos voor zijn personages de realistische animatie van WETA Digital, het bedrijf van Peter Jackson.

Ook al is de performance capture techniek, waarbij echte acteurs gedigitaliseerd worden, indrukwekkend, toch blijft het nieuwe uiterlijk dat de hoofdrolspelers aangemeten werd even wennen. Vooral het gezicht van Kuifje valt moeilijk te rijmen met zijn getekende evenbeeld.

3D wordt zelden zo goed gebruikt als in deze film, waardoor de speciale effecten interessant genoeg blijven en ook geen gimmick worden. Spielberg is dan ook een meester in zijn vak. Hij weet als geen ander te spelen met weerspiegelingen en reflecties en laat de ene scène op vernuftige wijze overgaan in de andere.

De opzichtige cliffhanger op het einde geeft al aan dat Jackson en Spielberg zitten te broeiden op een vervolg. Of de twee voorziene sequels er ook zullen komen, zal afhangen van het Europese, maar vooral van het Amerikaanse succes.